A ensalada, até hai pouco, concretouse nuns produtos clave:leituga/escarola, tomates, cebola, olivas, pemento, cenoria, ravos...e algunhas herbas silvestres. E desde estes últimos trinta anos,momento en que a cociña cambiou de signo en xeral, que "o cru e ofrío" adquiriron relevancia. Un exemplo que o determina claramente son as mesturas actuais de elementos crus con outros cocidos -verdurascocidas, cereais, legumes-, que dan lugar a preparacións máiscompletas e a pratos con máis entidade.
Outro punto a ter en conta e que deu un xiro é, precisamente, oaderezo. Do clásico aceite, vinagre e sal (botado enriba dos elementos sen movelos) pasouse a elaborar salsas variadas e a condimentar denovos e diferentes xeitos, e, sobre todo, a pór en práctica o clásicotourner a salade da cociña francesa, é dicir, mesturar os integrantesda ensalada. Ou a gama de sal de sabores e procedencias diversas ou os vinagres ao estilo balsámico.
De feito, a presenza da ensalada é atemporal, posto que aparece encalquera época. Agora ben, a cualificación da comida fría e atendencia actual cara a ela provocaron que estes pratos se sitúen cada vez máis en momentos de calor ou de frío e que sexan esperados portodo o mundo.
A través de 104 propostas, que combinan tradición e innovación, estelibro invita á mestura, ao atrevemento e, sobre todo, aos cambios -moi do gusto da autora-, para que así cadaquén poña o seu toqueparticular.
