Ninguén dorme é un vómito, un ouveo. Quere falar do que doe, da caraoculta da lúa nas relacións cos outros. O sexo, o corpo como prisión,como condena. A imposible comunicación, a mentira da parella, osmedos, o medo. A violencia estrutural que se exerce con saña sobre omáis débil, a muller, o inmigrante... Este é un relato alucinado,marxinal e onírico que busca retorcer os tópicos, levalos ao extremo,volvelos insoportables. Sordidez e poesía, unha visión enferma na queresoan as voces de Bataille, Kafka, Lorca, Koltés, Volodine, Jelinek,Liddell, Perec, Cunqueiro, Rosalía, Ferrín, Pimentel, NovoneyraDetrás, o desexo de nomear o escurecido, unha voz que despeza o corpo.
