Materia de Lucrecio de Xabier Paz é un poemario concibido na tradición de pensamento liberador e cívico, amecendo a visión filosófica ecientífica coa poética: un libro que constitúe unha reflexión sobre aorixe e o devir do Cosmos, sobre a existencia e o coñecemento humanosneste desolado pórtico do século XXI. A emoción e a estrañeza do vivir ven suxeita pola rédea do coñecemento científico que se expón nonexento de ironía. O desconcerto da conciencia, limitada, dexergando oUniverso ilimitado e a vertixe da visión cosmolóxica na súainmensidade, procuran acougo no acicate do coñecemento obxectivo epoético da materia, do seu devir. O ser humano, tenta recoñecerse naparte non arredada do Universo apalpando as súas leis. O coñecementopoético do posible como guieiro: poesía da materia. Poesía non comoasombro polo íntimo, senón como indagación no que de común temos nanosa individualidade, a busca dunha estética antropolóxica. Poesía daexperiencia, pero non da experiencia persoal e individual senón daexperiencia comunitaria que nos outorga o herdo comunal do coñecemento científico.
