Casares comeza Deus sentado nun sillón azul describindo unha mullerque observa a través dunha ventá. Na casa de enfronte, le e fumasentado nun sillón azul. Ela ve un ser avellentado que semella agardar algo escuro e terrible, xa non é aquel profesor mozo, brillante einchado coa superioridade dun Deus. Transcorrerá xa un tempo marcadopola dor e o desexo, polo amor e o crime. Un tempo inzado de palabrase actos sobre os que a memoria bota nova luz. Casares constrúe unhaficción na que a narración axuda a reflexionar sobre o papel dosintelectuais, a súa responsabilidade e as relacións co poder. Deussentado nun sillón azul tamén é unha esclarecedora meditación sobre aelaboración da memoria e a influencia do paso do tempo sobre o xeitode entender a vida
