Teresa Moure xoga a desafiar ao xénero esquecendo as fórmulas dodiscurso académico para construír un relato poliédrico no que, mentres expón as súas ideas, vai intercalando contos. Con este recurso podecontar como transcorre un parto, ou rememorar en feminino o primeirodía da Creación. Pretende este ser un texto radical, un conxunto deargumentos críticos sobre o adestramento que a linguaxe exerce nasnosas mentes, onde se desenmascaran as forzas sociais que nos modelan. Propón, en definitiva, renovar a linguaxe, para actuarmos sobre asvellas estruturas e construírmos un mundo novo.
