Premio de Poesía Martín Codax, 1998. Este libro de ton íntimo, que non intimista, está dedicado a "todas as mulleres da miña familia", poiso "eu poético inicia a procura da súa definición xenérica e familiar", como di Teresa Seara no limiar, e consegue compoñer un canto sensible que, con afán de solidariedade e autodescubrimento á vez, se revelacomo confesión e homenaxe ao fado de todas as mulleres. Ese mestransitorio entre as estacións, que trae os froitos do verán e anuncia as chuvias do outono, dá nome a un poemario no que a suavidade daspalabras abrangue a intensidade da vida.
