Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros flúen dogoce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma avida, do niño esfiañado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. Só ti podesarrastrar a túa armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados ás pernas. Hai que aprender das árbores e pasar ao próximo anel,físgoas concéntricas impresas que suxeitan a que virá. Cada chanzo,neste xogo íntimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, acelebrar derrotas, pero sabendo que xuño volverá falando baixiño eabalándose nos cables da luz.
