Unha curtametraxe -acerca do paradoxo da literatura como parte davida- serve de portal a outros once relatos escritos para televisión.Algúns gardan desenlaces sorprendentes e, igual ca un tapiz, fíos quesó cobran sentido a través da distancia. Calquera orde de lectura é acorrecta.O conxunto semella inclasificable: a área de descanso da autovíaMadrid-Vigo convertida en zona cero dunha invasión alieníxena, unvampiro existencialista que compra compulsivamente, un neno coacapacidade de ver constelacións dentro dunha saia, dous sinistrosemprendedores, unha viaxe ao fondo lendario do mesmo atlántico quemudará en épica a distopía. Sobre as rúas de Artabria, en realidadetamén baixo o seu formigón gris, conspiran organismos biocibernéticos-ás veces entrañables, ás veces letais- e un conto deste libro benpodería ser o primeiro do noso idioma deseñado e escrito a partirdunha app, afirmou o autor nunha entrevista. Diversas idades no espazo urbano que abala de Ferrol á Coruña enmarcan, ademais, certa alegoría política desde a ollada xuvenil e marxinal, un sórdido matrimonio que prepara o advento do Anticristo ou ese banquete familiar de clasealta que oculta un terrible segredo.
