Antonio Tovar (A Pereira de Rairiz da Veiga, Xinzo de Limia, 1921)vive e traballa en Ourense onde, de vagar, escribe algús dos versosmáis densos, máis cheos de celme íntimo da nosa poesía. Os críticos da máis diversa feitura (Vicente Risco , Carballo Calero, AlvaroCunqueiro, Basilio Losada ...) téñense pronunciado de xeitointeiramente favorable sobor da súa obra poética. algús, mesmo, xulgan que o seu nome é un dos dous primeiros da poesía galega de hoxe. para outros é un dos mellores poetas con que conta España nesta hora. Apesares do limpo e afervoado pronunciamiento da crítica, o poeta Tovar ?escritor, ademáis, de gramática doada- inda non conqueríu o públicoque voces de menos entidade teñen acadado no país. Este volume conténtres dos seus libros poéticos, dous en reedición (?Arredores? e ?Non?) e ún en primeira impresión (?O vento no teu colo?). Co este libro?subtitulado ?Poemas a Tucha?, que é a muller do poeta- a poesía delingua galega asómase a un eido fai tempo pouco transitado, o do amor, un amor cheo de vida e de quentura latexante e sin as arañeiras daretórica e do idealismo. A súa entrega ó amor, á muller,, compañeira,é, ás veces, a fuxida do desamparo e do desacougo no que ten vivido oorfo radical que era Antonio Tovar. Nos outros dous libros o Tovarleva a cabo a tarefa de tnatos e tantos poetas líricos. percurar aintimidade, si ben nel a indagación é tan fonda e tan singular que jai poemas que constituyen un encontro coa mismidade, poemas queconstituyen un encontro coa mimidade, unha mismidade de tal xeitoconfigurada que ela por si é xa unha acusación, un alegato contra omundo. Engalolando poeta o autor que, á forza de se buscar, amósanos, de paso, a fasquía noxenta da sociedade! Na historia da poesía galega ?rexeiten o que queiran os antólogos- o nome de Tovar está entre osprimeiros. Cumpría, pos, para ben de todos, escorrentar tangaraños emeigallos.
