Palabras contadas de Camilo Franco inclúe máis dun cento demicrorrelatos, outros trinta argumentos de novela, ademais de cincorelatos algo máis extensos, a xeito de bises. Aproveitando afuncionalidade da literatura breve o autor aborda, con grandes dosesde humor e ironía, non exentas de melancolía, os temas e os xénerosmáis característicos da narración: o amor, a morte, a dor ou aalegría.Palabras contadas deu pé á próxima exposición homónima da FundaciónLuís Seoane, organizada dentro do Proxecto-Edición, que tentaaproveitar dúas posibilidades que quizais non se deron antes nahistoria da narración. Dunha parte a versatibilidade da literaturabreve, doutra parte a capacidade para colocar a palabra como código ecomo significante en sorportes propios dunha cultura industrial ou demasas. En conxunto mesmo se pode entender como unha tentativa deconverter ao lector en espectador. a palabra e a narración está nocentro de espazos que poden ser considerados escénicos. Neste sentido, a reinvindicación da palabra como creadora de ámbitos leva á creación de espazos nos que o relato adquire significado completo. En moitossentidos, a creación de espazos que teñen como centro a lectura duntexto é dotar a cada unha das historias da circunstancia que acompleta. Case como unha proxección sólida do argumento e do ambientedo relatado.
