Até a aparición dos apuntamentos e notas que AntonioGramsci
escribiu nos cárceres fascistas, o estudo dos intelectuaistanto
no movemento obreiro Até a aparición dos apuntamentos e notas que Antonio Gramsci
escribiu nos cárceres fascistas, o estudo dosintelectuais tanto
no movemento obreiro en xeral como no pensamento marxista
en particular, non pasaba de ser unha achega a-históricae
superficial. Gramsci, nos seus apuntamentos dedicados aosintelectuais
e á historia dos intelectuais, recollidospostumamente
baixo o título de Os intelectuais e a organización dacultura,
inscribe a estes no lugar que lles corresponde nocomplexo
mundo da división social do traballo ou, se se prefire, no mundo
da produción.
Ao inscribir o intelectual no mundo daprodución, Gramsci
rehabilítao e dá a entender que a noción xeraldo intelectual
só pode ser funcional: todos os homes sonintelectuais aínda
que non realicen na sociedade a función deintelectuais.
Esta concepción provoca a xeneralización do termo, de aí
que o pensador italiano propoña unha división dointelectual
en graos: do alto intelectual (os creadores dasdiversas ciencias,
da filosofía, da arte, etc., é dicir, oscreadores da ideoloxía
dominante) aos pequenos intelectuais ouintelectuais subalternos:
os "administradores" máis humildes, osdivulgadores da
riqueza intelectual xa existente, tradicional,acumulada, coa
engádega de toda unha capa intermedia deintelectuais que
aínda sendo cualificados de improdutivos,aproveitan a súa
posición privilexiada para facerse asignar unhaparte enorme
da renda nacional. Todo este amplo grupo conformaríaos
"transmisores" da ideoloxía dominante.en xeral como nopensamento marxista
en particular, non pasaba de ser unha achegaa-histórica e
superficial. Gramsci, nos seus apuntamentos dedicados aos intelectuais
e á historia dos intelectuais, recollidospostumamente
baixo o título de Os intelectuais e a organización dacultura,
inscribe a estes no lugar que lles corresponde nocomplexo
mundo da división social do traballo ou, se se prefire, no mundo
da produción.
Ao inscribir o intelectual no mundo daprodución, Gramsci
rehabilítao e dá a entender que a noción xeraldo intelectual
só pode ser funcional: todos os homes sonintelectuais aínda
que non realicen na sociedade a función deintelectuais.
Esta concepción provoca a xeneralización do termo, de aí
que o pensador italiano propoña unha división dointelectual
en graos: do alto intelectual (os creadores dasdiversas ciencias,
da filosofía, da arte, etc., é dicir, oscreadores da ideoloxía
dominante) aos pequenos intelectuais ouintelectuais subalternos:
os "administradores" máis humildes, osdivulgadores da
riqueza intelectual xa existente, tradicional,acumulada, coa
engádega de toda unha capa intermedia deintelectuais que
aínda sendo cualificados de improdutivos,aproveitan a súa
posición privilexiada para facerse asignar unhaparte enorme
da renda nacional. Todo este amplo grupo conformaríaos
"transmisores" da ideoloxía dominante.
Até a aparición dos apuntamentos e notas que AntonioGramsci
escribiu nos cárceres fascistas, o estudo dos intelectuaistanto
no movemento obreiro Até a aparición dos apuntamentos e notas que Antonio Gramsci
escribiu nos cárceres fascistas, o estudo dosintelectuais tanto
no movemento obreiro en xeral como no pensamento marxista
en particular, non pasaba de ser unha achega a-históricae
superficial. Gramsci, nos seus apuntamentos dedicados aosintelectuais
e á historia dos intelectuais, recollidospostumamente
baixo o título de Os intelectuais e a organización dacultura,
inscribe a estes no lugar que lles corresponde nocomplexo
mundo da división social do traballo ou, se se prefire, no mundo
da produción.
Ao inscribir o intelectual no mundo daprodución, Gramsci
rehabilítao e dá a entender que a noción xeraldo intelectual
só pode ser funcional: todos os homes sonintelectuais aínda
que non realicen na sociedade a función deintelectuais.
Esta concepción provoca a xeneralización do termo, de aí
que o pensador italiano propoña unha división dointelectual
en graos: do alto intelectual (os creadores dasdiversas ciencias,
da filosofía, da arte, etc., é dicir, oscreadores da ideoloxía
dominante) aos pequenos intelectuais ouintelectuais subalternos:
os "administradores" máis humildes, osdivulgadores da
riqueza intelectual xa existente, tradicional,acumulada, coa
engádega de toda unha capa intermedia deintelectuais que
aínda sendo cualificados de improdutivos,aproveitan a súa
posición privilexiada para facerse asignar unhaparte enorme
da renda nacional. Todo este amplo grupo conformaríaos
"transmisores" da ideoloxía dominante.en xeral como nopensamento marxista
en particular, non pasaba de ser unha achegaa-histórica e
superficial. Gramsci, nos seus apuntamentos dedicados aos intelectuais
e á historia dos intelectuais, recollidospostumamente
baixo o título de Os intelectuais e a organización dacultura,
inscribe a estes no lugar que lles corresponde nocomplexo
mundo da división social do traballo ou, se se prefire, no mundo
da produción.
Ao inscribir o intelectual no mundo daprodución, Gramsci
rehabilítao e dá a entender que a noción xeraldo intelectual
só pode ser funcional: todos os homes sonintelectuais aínda
que non realicen na sociedade a función deintelectuais.
Esta concepción provoca a xeneralización do termo, de aí
que o pensador italiano propoña unha división dointelectual
en graos: do alto intelectual (os creadores dasdiversas ciencias,
da filosofía, da arte, etc., é dicir, oscreadores da ideoloxía
dominante) aos pequenos intelectuais ouintelectuais subalternos:
os "administradores" máis humildes, osdivulgadores da
riqueza intelectual xa existente, tradicional,acumulada, coa
engádega de toda unha capa intermedia deintelectuais que
aínda sendo cualificados de improdutivos,aproveitan a súa
posición privilexiada para facerse asignar unhaparte enorme
da renda nacional. Todo este amplo grupo conformaríaos
"transmisores" da ideoloxía dominante.
