O NATURAL É POLÍTICO

Un dos tópicos máis arraigados recoñece Galiza como unha paisaxe: unpaís verde, de dondas montañas e mil ríos, onde a poboación vive dacasa labrega ou do oficio mariñeiro, apegada ao territorio e ao seu.Hai varias décadas que ese modelo deixou de existir para seraceleradamente substituído polo único vixente coa globalizaciónneoliberal. O natural é político, o novo ensaio de Teresa Moure, non é un texto especializado. Un determinado modelo de desenvolvementoeconómico e os problemas globais do planeta (quecemento, cambioclimático, contaminación) desatan unhas páxinas en que alterna oensaio literario coas narracións, para provocar unha revolta contra omedioambientalismo eslamiado e o consumismo masivo. Velaquí un berrodoente a prol da liberación animal, da desobediencia civil quepractica segas de cultivos transxénicos, da toma de conciencia, deestarmos, en fin, a vivir un momento crucial na historia dahumanidade. A pesar de a literatura ecolóxica ter sona de pesimista, o texto participa do entusiasmo liberador, do compromiso e amilitancia, e propón o ecoloxismo como unha estratexia de liberaciónnacional, un modelo de existencia atento non só aos intereseseconómicos, senón tamén á conservación da vida, que poña oscoñecementos técnicos e científicos ao servizo dos ecosistemas edesenvolva técnicas menos agresivas na liña dun movemento que xa secoñece como ecoloxía profunda.