Recordos de infancia, de mocidade e de madureza, nutridos nainmensidade da sala escura mentres a pantalla nos amosaba secuenciasinesquecibles, personaxes memorables, tramas asombrosas... Mudaron osvellos cines, de olores singulares, de carteleiras coloreadas, deprograma dobre e sesión continua, de cine dominical e festivo. Peronon mudou a capacidade do cine de provocar emocións.
En O espido de Gina, Miguel Anxo Fernández, escritor e cinéfilo,sérvenos un cóctel peculiar no que, usando dunha voz en off coma a deFernando Rey en Bienvenido Mr. Marshall, un xornalista da benidentificable vila galega de Valdesantos, relata unha crónica na quese pode rastrexar o misterioso motorista de Amarcord, a mala relaciónentre o proxeccionista Alfredo e o crego Adelfio en Cinema Paradiso eo proxeccionista Luigi e o exhibidor Jordan en Splendor.
Atilano, don Nemesio, Manfredo, Valboa, Lambón, Mariví e o peculiartaberneiro Dousreás, forman o universo de Valdesantos, que ve alterada a súa paz de vila galega da década de 1960 cando os do cine Centralanuncian a proxección da película Espida fronte ao mundo,protagonizada por Gina Lollobrigida. Ademais, a novela achega unretrato sociolóxico dunha época onde unha boa maneira de fuxir daintolerancia, do conformismo, da rutina e dos "25 anos de Paz" dapropaganda oficial, eran as películas do Central e a televisión enbranco e negro do café Moderno.
