O volume que edita hoxe a colección Arealonga contén tres novelas que, de algún xeito constituen unha triloxia. Trátase, por decilo dealgunha maneira, do ciclo do neno dentro da novelística de NeiraVilas. Ainda a risco de simplificarmos unha migueña, na narrativa deNeira Vilas hai dous eixes: o da aldea natao o da infancia. NeiraVilas, transterrado na Arxentina ou en Cuba, retorna unha e outra vezo seu curruncho natal e á súa nenez. De tódoslos xeitos nalgún relatosoio hai un eixe xa que o retorno á infancia implica o retor á aldea,á súa aldea. Algún lector borará de menos outro eixe: a emigración. Os trafegos e atafegos dos nosos emigrantes. E certo sisie convén quehoxe o máis e o mellor do noso narrador son as páxinas que viemos desinalar (nenos e aldea). No presente volume, nestra ?triloxia?, é asítamén. Das tres novelas, duas ?Memorias dun neno labrego? e ?Cartas aLelo? foron escritas por nenos. O ?autor? da primeira (1961) éBalbino, e o da segunda (1971), Toño. un rapaz, Moncho, é oprotagonista da terceira (1977).
