Os nenos do colexio burlábanse de Eduardiñopolo tamaño familiar do seu nariz co que nuncase mollaba cando se duchaba. Para animalo,cando chegaba á súa casa a súa nai sempre llelía o mesmo conto: O patiño feo, ata que un díamarabillouse ao descubrir que tiña un nariz queservía para calquera cousa.Aceptarnos como somos supón unha existenciamáis plena e afianza unha construción saudableda personalidade. Este conto reivindica conhumor o dereito a sermos imperfectos e felices.
