Mulleres na guerrilla antifranquista galega.
Coa represión, que se xeneralizou coa vitoria dos sublevados
en 1939, centos demulleres comprometidas coa guerrilla antifranquista
foronasasinadas, encarceradas, torturadas, violadas,
recluídas en campos de concentración, tiveron que partir
cara ao exilio nunha viaxe,para algunhas, sen volta ou viviron
un exilio interior. A súa é acrónica das silenciadas, porque
foron obxecto dunha dupla falta dememoria: por seren desafectas
ao novo réxime e pola súa condiciónfeminina.
A planificación política e ideolóxica imposta poloréxime
ditatorial e polo nacionalcatolicismo tivo unha especialincidencia
nas mulleres. Foi unha época en que oandrocentrismo
campou por todas as partes, agardábase que fosentransmisoras
da ideoloxía do novo réxime e que estivesenalonxadas
da actividade pública. De aí a incomprensión, orexeitamento
para as que traspasaron as barreiras da domesticidadeporque,
en maior ou menor medida, estaban exercendo unhaactividade
política e, por tanto, pública. A represión, queadoptou
diversas facianas, foi especialmente cruel coas mulleres,mais
as dimensións e a ferocidade dos métodos utilizadoscoas
guerrilleras foi brutal.
Para elas durante moitos anos sóhoubo silencio, esquecemento
e tortura moral, ao facelas pasar nonsó como bandoleiras,
igual que os seus compañeiros de loita, senóntamén
como as "queridas", as amantes dos guerrilleiros. Por isorecuperar
os seus nomes, a súa voz, a súa actividadecomo
guerrilleiras do monte ou da chaira significa darllesexistencia
e desvendar o papel que tiveron na resistenciaantifranquista.
E é, tamén, unha forma de homenaxealas porque,malia as
múltiplas negacións, a súa verdade histórica non se podenin
se debe esquecer.
Mulleres na guerrilla antifranquista galega.
Coa represión, que se xeneralizou coa vitoria dos sublevados
en 1939, centos demulleres comprometidas coa guerrilla antifranquista
foronasasinadas, encarceradas, torturadas, violadas,
recluídas en campos de concentración, tiveron que partir
cara ao exilio nunha viaxe,para algunhas, sen volta ou viviron
un exilio interior. A súa é acrónica das silenciadas, porque
foron obxecto dunha dupla falta dememoria: por seren desafectas
ao novo réxime e pola súa condiciónfeminina.
A planificación política e ideolóxica imposta poloréxime
ditatorial e polo nacionalcatolicismo tivo unha especialincidencia
nas mulleres. Foi unha época en que oandrocentrismo
campou por todas as partes, agardábase que fosentransmisoras
da ideoloxía do novo réxime e que estivesenalonxadas
da actividade pública. De aí a incomprensión, orexeitamento
para as que traspasaron as barreiras da domesticidadeporque,
en maior ou menor medida, estaban exercendo unhaactividade
política e, por tanto, pública. A represión, queadoptou
diversas facianas, foi especialmente cruel coas mulleres,mais
as dimensións e a ferocidade dos métodos utilizadoscoas
guerrilleras foi brutal.
Para elas durante moitos anos sóhoubo silencio, esquecemento
e tortura moral, ao facelas pasar nonsó como bandoleiras,
igual que os seus compañeiros de loita, senóntamén
como as "queridas", as amantes dos guerrilleiros. Por isorecuperar
os seus nomes, a súa voz, a súa actividadecomo
guerrilleiras do monte ou da chaira significa darllesexistencia
e desvendar o papel que tiveron na resistenciaantifranquista.
E é, tamén, unha forma de homenaxealas porque,malia as
múltiplas negacións, a súa verdade histórica non se podenin
se debe esquecer.
