LAXEIRO

Se Xosé Otero Abeledo é o corpo, Laxeiro é a alma, ou como el mesmodecía o seu eu, a súa esencia, o motor desa máquina que era o seucorpo. O que deixou de ser pseudónimo para converterse en nome,tomouno da sús avoa A Laxeira, coñecida así por ser do lugar da Laxe,aínda que, no seu mundo fabulador e fantástico, o artista contaba quello dera o Naranxo, un personaxe mítico habitante do Marquesado deRomeá, que o bautizou con tal nome cunha das laxes tan abundantes nasterras do Deza. Desas mesmas laxes tomou Laxeiro o se estilo máispersoal e irrepetible, a chamada estética do granito, coa quecontinuaba a tradición pétrea dos canteiros medievais barrocos,plasmada nesta ocasión na arte do debuxo e da pintura. Debuxante epintor, pois no concebía a pintura sen o debuxo, creou un universopropio formado por uns personaxes carnavalescos, mitolóxicos,fantásticos, ás veces incluso deformados, aínda que non esqueceu asrepresentacións de rotundas maternidades e de retratos, nos que apersonalidade do retratado parece saír do lenzo ou do papel, senesquecer os seus autorretratos e os debuxos que realizaba nun mantel,nun anaco de pepel ou donde puidese. A súa vida transcorreu en Lalín e en Vigo, agás os períodos pasados en Madrid e Pontevedra, os seusanos de inmigrante na Habana coa súa familia e os anos pasados enArxentina, no seu autoexilio artístico, onde se converteu nun activomembro da comunidade galega alí residente.