Laia abriu os ollos e non dubidou en face-lo que lle pedía o seu pai.Pinchou as negras augas do océano e buceou ata esgota-lo aire. Xa nasuperficie oíu un rebumbio de voces. Distinguía a voz do seu paiordenándolle que fose cara ás illas. Laia, tras comprender que ninguén a podía axudar, lembrou todas cantas aprendizaxes recibira na súavida e púxoas ó seu servicio. Viñéronlle ó seu maxín algúns consellosque oíra centos de veces dos seus maiores: ", Non te enfrontes ómar ", , ", déixate levar. ",
