Con case cen anos, a avoa Maruxa tivo tempo abondo para coñecerananos, xigantes, cíclopes, atlantes e tamén algunha fascinantebruxa: meigas elegantes, outras, arrepiantes, cun humor brillante, con peor talante mais ao final todas se facían querer.Entre viaxe e viaxe, fixo un inventario algo estrafalario, maisaqueladiño, das meigas que foi atopando no camiño.Cando o rematou, vendeullo a un anticuario e, co que que gañou,mudouse a un balneario.Din que alí segue aínda hoxe Maruxa. Non será ela tamén un poucobruxa?
