Formigas nos pés é un calidoscopio, a radiografía dese sentimentotan universal que é a dor producida por unha ruptura. A novela abordao dó dunha muller que fica soa aos 50 anos e que debe reinventarsedesde ese punto de devastación interna, a historia de alguén queinicia un arduo proceso para reconstruírse e para aprender a camiñarsen aqueles brazos que a sostiñan e que ela cría eternos. Esta é unhanovela escrita cunha extraordinaria pulsión. É a historia de Eva,expulsada do paraíso, e de todas as Evas que foron, son e serán. Ahistoria desas mulleres ás que a vida pon na difícil tesitura deaprender a dicir adeus. Para a protagonista de " Formigas nos pés " , de súpeto, o mundoquedou sen luz. Decátase de que desapareceron as cores que gabeabanpolas paredes, os aromas da cociña, as rutinas cómodas, a palabraamable, as arelas que debuxa o porvir. E descobre que se ergueronmuros, enreixados, fronteiras, camiños de fuxida, torres vixía, vocesde mando, reparos, berros, suspicacias. Ela sente a pel dura e ocorazón de caramelo. O frío. A quebra. A ferida e o medo. Agóchase nos armarios e busca muletas, bastóns e candís que a guíen polos camiñosdese mundo que de súpeto quedou sen luz.
Formigas nos pés é un calidoscopio, a radiografía dese sentimentotan universal que é a dor producida por unha ruptura. A novela abordao dó dunha muller que fica soa aos 50 anos e que debe reinventarsedesde ese punto de devastación interna, a historia de alguén queinicia un arduo proceso para reconstruírse e para aprender a camiñarsen aqueles brazos que a sostiñan e que ela cría eternos. Esta é unhanovela escrita cunha extraordinaria pulsión. É a historia de Eva,expulsada do paraíso, e de todas as Evas que foron, son e serán. Ahistoria desas mulleres ás que a vida pon na difícil tesitura deaprender a dicir adeus. Para a protagonista de " Formigas nos pés " , de súpeto, o mundoquedou sen luz. Decátase de que desapareceron as cores que gabeabanpolas paredes, os aromas da cociña, as rutinas cómodas, a palabraamable, as arelas que debuxa o porvir. E descobre que se ergueronmuros, enreixados, fronteiras, camiños de fuxida, torres vixía, vocesde mando, reparos, berros, suspicacias. Ela sente a pel dura e ocorazón de caramelo. O frío. A quebra. A ferida e o medo. Agóchase nos armarios e busca muletas, bastóns e candís que a guíen polos camiñosdese mundo que de súpeto quedou sen luz.
