Este novo poemario de Anxo Angueira é un canto centrado en Vigo, napersoal fisionomía da cidade, na súa capitalidade cultural, literariae política a respecto de Galicia. Enxurrada onomástica que escolle apropia palabra Vigo como centro dun remuíño, e que especialmente serefire a nomes de persoas da memoria política do autor, o texto é unúnico poema en que se dilata e se fragmenta, se prende e se leixa, sefía e desenfía arredor de Vigo. Arredor dos múltiples Vigo, pois "Fóra do sagrado" fálanos dun Vigo que, a pesar da súa centralidade,resulta moitas veces contracanónico, arraiano, exterior, maldito,irredutible. E fálanos de Vesteiro Torres e Martín Códax, de Lavadores e do Berbés, dun Vigo de Rosalía de Castro e de Rotbaf Luden, do 36 e do 72, de Bembrive e de Príncipe, o Vigo dos trasantlánticos e o doscabalos bravos do Galiñeiro. En definitiva, Vigo asalta o papelprotagonista que para o autor merece na paisaxe literaria de Galicia.
