Exodo coma axuste de contas: cos nosos tempos e co noso xeito devivilos. Un lugar para entrar e saír, que descoñece lindes, que invoca xenealoxías, que vira materia e logo eslúe e logo vira outra vezmateria. Exodo como poema das xunturas, como traballo de fendas: asliñas de fuga. En Exodo o individuo abala, arreponse, recibe, pescuda, deserta. As circunstancias históricas e os libros de poemas, a formafísica e o goberno das cousas. Non se sabe que anaco do poema é Exodo, non se sabe onde vai parar, non se sabe do rabudo que é. Exodo oulingua, Exodo ou barbarie.
