A primeira noite que durmimos na casa do faro, espertei co zunido dashélices na procura de sobreviventes. Os poemas atravesan as idades daluz. Cada verso sae ao rescate proxectando unha ilusión fílmica. Unocéano no teito do dormitorio. O zunido das hélices desaparece. Seperdemos a fala, esquecemos a orixe do universo, e deixamos derecender os significados, de debuxar coa voz fotogramas censuradosantes de durmir. Volvo abrir Diorama. Comezar a ler obriga a seguir.
