De sorprendente madureza, esta obra aborda o texto poético comoferramenta de demolición da usura, como conflito sen resolver, comosinal de posta en marcha. Valéndose da ironía contra os fósileslíricos do noso tempo, a autora disecciona a experiencia daposmodernidade, abre túneles na metrópole continua que habitamos. Etensa o verso, confronta o seu sentido da beleza, profundo einquisitivo, coa esixencia de franquear os pasos para a mobilización.