dente de leite é ante todo un libro nostálxico, sobre a inocenciaperdida, que parte do recordo dun verán na infancia. O cotián, desde a tenrura e a lucidez dunha nena, vai amparado na figura totémica danai, omnipresente no proceso de aprendizaxe da cativa, malia que nofuturo a lembranza converte a nai nunha estraña, como case todo o quepoboaba a nenez. En dente de leite, amais de ollar a maternidade desde os ollos da filla, Arancha Nogueira constrúe a narrativa das medrasnun poemario agridoce pero cálido, que abeira a infancia e a idadeadulta dunha xeración que ansía o regreso da protección constante, daemoción da descuberta.
