En realidade son algo máis ca unhas memorias. Voz persoal ecompartida. Cronica coral. Narración de poeta, editor, xornalista,cidadán... Testemuña dun tempo escuro e aínda así cheo de luces,relampos no fuscolusco, que invitan a reconstruír un período da nosahistoria máis próximo do que parece. Sabino Torres, con humor, conintelixencia, cunha prosa áxil e desinhibida, recupera un tempo poucocoñecido da nosa historia contemporánea (da nosa historia cultural eda nosa historia social), centrado na vila do Lérez entre o ano 1936,coincidindo co levantamento dos militares en Africa e asmanifestacións a prol da República, que o autor viu como reprimíansendo un rapaciño de 12 anos mentres xogaba ás bólas cos compañeirosna alameda pontevedresa, ata o ano 1969, en que decide deixar Galiciapara iniciar novos camiños profesionais e vitais. Pero a memoriavolve, forma parte de nós. Imposible agochala.
