CERO

Tempo final e, tamén, comezo de todas as cousas. Os poemas nonpretenden a reconstrución dos feitos nin a historia íntima da súapodremia, os feitos son representados na súa súbita aparición:fragmentados, dispersos ou tamén expandidos. cero desconfía do debuxoconcluído, quizais por iso é unha indagación permanente sobre o centro mesmo dos significados.Neste segundo libro de Oriana Méndez todo parece destruído e acabadode nacer, como talvez se nos queira sinalar no título.