O día en que choraron as Cíes, miles de persoas nos convertemos enpanos de man para enxugar as súas bágoas.O día en que chorou o mar, miles de persoas fomos quen de berrar Nunca máis.Hoxe o noso mar e grande, segue queréndonos e segue coidando de nós.Velaquí un libro que trata de amor, dese amor que moitos e moitas lledemostraron ao mar cando estaba estragado pola negrura e aescuridade.Velaquí os testemuños de homes e mulleres que, coas súas mans e o seualento, foron capaces de defender o que era noso.Oxalá nestas páxinas atopedes eses recordos de loita, de bravura emesmo de sacrificio que os galegos e galegas experimentamos naquelesdías.
