Arcaico o tempo que respira aparece como unha queixa (relixiosa) parareclamar o vencello emocional entre home e terra. Lembranza do ido edenuncia do vougo, o poema é o espazo escollido do elexíaco. Como unmovemento non condenado á repetición, senón á procura daintraducibilidade. Aceno que oscuramente poderiamos chamar doinmortal.Acompasado ao rumor das estacións, Paulino Vázquez dá conta dunhaperda: a da terrible escisión que fai a modernidade ao considerar otempo como abstracto, indiferente, cuantitativo.
