Igual que a escultura vive nos bloques de pedra andes de ser tallada,a poesía latexa no corpo en prosa do pensamento filosófico.Do mesmo xeito que as partituras sustentan as acrobacias daimprovisación, entre os cimentos dos discurso sólidos brinca,funambulista, a liquidez dos versos. Así, este libro escribiuse aodesconstruír a voz e o trazo das súas autoras. Sobre a tramaresultante a literatura compuxo colaxes urdidas coa figura e aspalabras de pensadores que teceron imaxinarios redentores a través dotempo. As raíces das súas ideas medran agora en nós, coma árbores nodeserto. Coma árbore no deserto agroma, rizomática, a nosa arte, oasis de liberdade.
