A partir desa constatación, Xiana Arias Rego fai da linguaxe poéticareceptáculo de marcas: frieiras, mazaduras e varices. O poema sinala a fenda pola que cómpre mirar, abre a palabra ao non aprendido. Nonpara impoñerse como discurso senón para expoñerse como voz. Senpretensión de entretemento, sen que sirva para decorar. ¿Que é o quenos falta, que é o que nos doe para necesitar a poesía?A poesía como acusación. Textos que acusan de quedar na intención, que amosan a dificultade de actuar.
