Título: A revolución en marcha.
Subtítulo: Decretos e proclamas dacomuna de París(Setembro 1870-Maio 1871)
"...se algunha aprendizaxe é posible extraer da Comuna é que a abolición do Estado nonsignificaría a súa «extinción na simple xestión racional do social»,senón «a posta en deliberación permanente do público» (DanielBensaïd). É dicir, a construción dun espazo dialéctico, dun espazoatravesado por tensións múltiples, e polo tanto aberto e liberado. Adiferenza do falansterio, a Comuna non precisou proxectarse a si mesma no futuro. E na medida en que foi realmente posible, na medida en que nela o ideal da emancipación humana tivo lugar dun xeito efectivo,deixou tras dela un inxente rastro material. A este rastro pertence aextraordinaria produción imaxinaria que foi quen de xerar, dende ostextos a pé de obra que recolle esta escolma ao documental de PeterWatkins, pasando polas palabras dos poetas, dos filósofos e dosnovelistas, incluído o Émile Zola do Ventre de París. Escrita logo doabatemento da Comuna, Rancière ve na súa aparición o lugar dunha novareordenación do sensible, un lugar que «celebra a épica das coles, aépica dunha nova beleza que opón á arquitectura de ferro de Les Halles e as moreas de legumes que contén, á vella beleza sen vidasimbolizada pola veciña igrexa gótica». Porque a Comuna, en suma,existiu, e foi quen de transformalo todo ao seu paso, tanto a política como a estética, até o punto de que a súa lóxica non pode ser a dautopía, senón a do espectro. A Comuna non di «isto será posible»,senón «isto foi posible» e a certeza da súa existencia anterior cifraa medida de calquera esperanza futura. A Comuna non pode serreplicada, pero pensar en todo o que supuxo é unha das formas nas queo pasado conflúe coa esperanza".
María do Cebreiro
Título: A revolución en marcha.
Subtítulo: Decretos e proclamas dacomuna de París(Setembro 1870-Maio 1871)
"...se algunha aprendizaxe é posible extraer da Comuna é que a abolición do Estado nonsignificaría a súa «extinción na simple xestión racional do social»,senón «a posta en deliberación permanente do público» (DanielBensaïd). É dicir, a construción dun espazo dialéctico, dun espazoatravesado por tensións múltiples, e polo tanto aberto e liberado. Adiferenza do falansterio, a Comuna non precisou proxectarse a si mesma no futuro. E na medida en que foi realmente posible, na medida en que nela o ideal da emancipación humana tivo lugar dun xeito efectivo,deixou tras dela un inxente rastro material. A este rastro pertence aextraordinaria produción imaxinaria que foi quen de xerar, dende ostextos a pé de obra que recolle esta escolma ao documental de PeterWatkins, pasando polas palabras dos poetas, dos filósofos e dosnovelistas, incluído o Émile Zola do Ventre de París. Escrita logo doabatemento da Comuna, Rancière ve na súa aparición o lugar dunha novareordenación do sensible, un lugar que «celebra a épica das coles, aépica dunha nova beleza que opón á arquitectura de ferro de Les Halles e as moreas de legumes que contén, á vella beleza sen vidasimbolizada pola veciña igrexa gótica». Porque a Comuna, en suma,existiu, e foi quen de transformalo todo ao seu paso, tanto a política como a estética, até o punto de que a súa lóxica non pode ser a dautopía, senón a do espectro. A Comuna non di «isto será posible»,senón «isto foi posible» e a certeza da súa existencia anterior cifraa medida de calquera esperanza futura. A Comuna non pode serreplicada, pero pensar en todo o que supuxo é unha das formas nas queo pasado conflúe coa esperanza".
María do Cebreiro
