Nun cabaré, a medio camiño entre a realidade e a fantasía, asistimos á desesperada metamorfose de Juliette como a única saída ao tedio daexistencia. Unha fuxida cara a ningunha parte que Casandra, guiada sópolo que ve nos soños que a asedian cada vez con máis frecuencia desde hai algún tempo, intentará deter para evitar unha traxedia tanirremediábel como previsíbel, e que, talvez precisamente por iso, nosfai sentir un abismo baixo os pés. Así, cun nó de vertixe no estómago, ficamos a ollar o espectáculo -denigrante e tenro asemade- dunhaspersonaxes imposíbeis que tecen e destecen neste inframundo os seussoños máis íntimos, que ensaian cada noite ousados pasos de ballet nacorda frouxa da loucura, por veces flirteando inxenuamente coa morte,en canto finxen outras vidas para esqueceren as propias. E, sempre, de fondo, as bonecas de plástico que observan con noxo -recreándosemorbosamente na dor allea-, o devir da traxedia.
